Komunikat prasowy

(13 czerwca 2008)

 

Z głęboką wdzięcznością i ogromną radością pragniemy podziękować Panu i Najświętszej Dziewicy Maryi za ten dzień, w którym Piotr, w osobie Benedykta XVI, zatwierdza w sposób definitywny Statut Drogi Neokatechumenalnej.

Dziś, 13 czerwca 2008r., Kardynał Stanisław Ryłko, Przewodniczący Papieskiej Rady do Spraw Świeckich, opublikował Dekret, którym promulguje się, po pięciu latach „ad experimentum”, definitywną wersję Statutu.

W ten sposób zakończył się „iter” [proces] rozpoczęty w 1997r., na polecenie Papieża Jana Pawła II, aby nadać Drodze „formalne zatwierdzenie prawne” i uczynić ją „powszechnym dziedzictwem Kościoła”.

Bez poparcia, pomocy i wsparcia Piotra Droga do dziś by nie przetrwała.

W bardzo trudnym momencie, kiedy z niektórych stron oskarżano nas, że powtarzamy chrzest, gdyż odbywamy katechumenat po przyjęciu chrztu, Paweł VI na pierwszej audiencji, 8 maja 1974 zaskoczył nas mówiąc:

„…oto rzeczywistości posoborowe… Przeżywanie i rozwijanie tego przebudzenia jest tym, co nazywacie formą katechumenatu pochrzecielnego, który będzie mógł odnowić w dzisiejszych wspólnotach chrześcijańskich te oznaki dojrzałości i pogłębienia, które w Kościele pierwotnym osiągano w okresie przygotowania do chrztu. Wy czynicie to po chrzcie. „Przed” czy „po” jest – powiedziałbym – rzeczą drugorzędną. Faktem jest, że wy zmierzacie do autentyzmu, do pełni, do konsekwencji, do szczerości życia chrześcijańskiego. I to jest – powtarzam – ogromna zasługa…”

Ze slumsów Palomeras Altas w Madrycie, spośród biednych z rzymskiego Borghetto Latino, z Curraleira, dzielnicy nędzarzy w Lizbonie… Trudno było dotrzeć do parafii w tylu krajach! Jednak Jan Paweł II, niczym anioł zesłany przez Boga, bronił nas i wspierał. Napisał także List Ogniqualvolta do Biskupa Cordesa:

„Uznaję Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważne dla współczesnego społeczeństwa i dla naszych czasów. Życzę zatem, by Bracia w Biskupstwie docenili i wspomagali – razem ze swymi prezbiterami – to dzieło nowej ewangelizacji, aby ono realizowało się zgodnie z liniami zaproponowanymi przez inicjatorów…”1

Dziś natomiast nasze uznanie i wdzięczność kierujemy pod adresem Papieża Benedykta XVI, który z wielką miłością śledził prace i zatwierdził ich zakończenie.

Mieliśmy możność poznać Ojca Świętego w roku 1974, kiedy był on profesorem w Ratyzbonie. Nie tylko bardzo serdecznie i z ogromnym zainteresowaniem nas przyjął, ale dzięki jego decydującej pomocy Droga została przyjęta w Niemczech. Mogliśmy potem pogłębić znajomość z nim, kiedy Stolica Święta zamierzała szczegółowo zbadać teologiczną treść wszystkich katechez przeznaczonych na poszczególne etapy Drogi, a kard. Ratzinger, jako Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, przewodniczył tym pracom aż do zatwierdzenia „Linii Orientacyjnych dla ekip katechistów” w roku 20032.

Przez zatwierdzenie tego Statutu Stolica Święta zapewnia, że to itinerarium inicjacji chrześcijańskiej, które było możliwe dzięki ponownemu odkryciu katechumenatu na Soborze Watykańskim II, a przeżywane w małych wspólnotach, ma być chronione w swoich specyficznych cechach i w swojej ciągłości, ofiarując Biskupom „podstawowe zasady urzeczywistniania Drogi Neokatechumenalnej zgodnie z jej pierwotnym projektem” (Jan Paweł II, Castel Gandolfo, 21 IX 2002).

„Iter” [proces] zatwierdzenia przedłużył się, ponieważ Droga Neokatechumenalna jako narzędzie inicjacji chrześcijańskiej dorosłych, rodzi owoce różnego rodzaju – od odnowy parafii do figury katechistów wędrownych i rodzin w misji; od formacji prezbiterów dla nowej ewangelizacji w ponad siedemdziesięciu seminariach diecezjalnych „Redemptoris Mater” na świecie do nowego doświadczenia missio ad gentes w Europie, Azji i Ameryce – powodując przez to zaangażowanie kompetencji aż 5 różnych dykasterii watykańskich: Kongregacja Nauki Wiary, Kongregacja Kultu Bożego i Sakramentów, Kongregacja Duchowieństwa i Katechezy, Kongregacja Wychowania Katolickiego, które z uwagą badały Statut razem z Papieską Radą do Spraw Świeckich, która koordynowała i zakończyła ten proces.

Po zatwierdzeniu Statutu wobec wielkich wyzwań, które oczekują Kościół, jesteśmy zadowoleni, że możemy się ofiarować Ojcu Świętemu i Biskupom dla nowej ewangelizacji, i dla przekazywania wiary nowym pokoleniom.

Módlcie się za nas.

Rzym, 13 czerwca 2008

Francisco Argüello

Carmen Hernández

O. Mario Pezzi


[1]  Jan Paweł II, List Ogniqualvolta, 30 VIII 1990: AAS 82 (1990), 1515.

[2]  List kard. J.F. Stafforda do Inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej, 1 III 2003, Prot. N. 219/03 AIC-110.