DEKRET
DEFINITYWNEGO ZATWIERDZENIA
STATUTU DROGI NEOKATECHUMENALNEJ
PRZEZ PAPIESKĄ RADĘ DO SPRAW ŚWIECKICH

Droga Neokatechumenalna rozpoczęła się w roku 1964 wśród mieszkańców baraków ze slumsów Palomeras Altas w Madrycie, za sprawą Pana Francisco José (Kiko) Gomez Argüello i Pani Carmen Hernández, którzy na prośbę samych ubogich, wśród których żyli, zaczęli głosić im Ewangelię Jezusa Chrystusa. W miarę upływu czasu ów kerygmat skonkretyzował się w syntezie katechetycznej, opartej na trójnogu „Słowo Boże – Liturgia – Wspólnota”, która ma prowadzić ludzi do braterskiej komunii i do wiary dojrzałej.

To nowe itinerarium inicjacji chrześcijańskiej, zrodzone w nurcie odnowy wzbudzonej przez Sobór Ekumeniczny Watykański II, spotkało się z żywym zainteresowaniem ówczesnego arcybiskupa Madrytu, Jego Ekscelencji Casimiro Morcillo, który zachęcił inicjatorów Drogi do rozpowszechniania jej w parafiach, które o to poproszą. W ten sposób rozpowszechniła się ona stopniowo w archidiecezji Madrytu i w innych hiszpańskich diecezjach.

W 1968r. inicjatorzy Drogi Neokatechumenalnej przybyli do Rzymu i osiedlili się w dzielnicy Borghetto Latino. Za zgodą Jego Eminencji Kardynała Angelo Dell’Acqua, ówczesnego Wikariusza Generalnego Jego Świątobliwości dla Miasta Rzymu i Dystryktu, rozpoczęła się pierwsza katecheza w parafii Nostra Signora del Santissimo Sacramento e Santi Martiri Canadesi. Począwszy od tej daty, Droga stopniowo rozprzestrzeniała się w diecezjach całego świata.

Droga Neokatechumenalna jest itinerarium formacji katolickiej, która «pozostaje w służbie Biskupowi jako jeden ze sposobów diecezjalnej realizacji wtajemniczenia chrześcijańskiego i stałego wychowania wiary» (Statut, art. 1 § 2). Posiada ona publiczną osobowość prawną (por. Dekret Papieskiej Rady do Spraw Świeckich z 28 października 2004r.).

Droga Neokatechumenalna – przeżywana w łonie parafii, w małych wspólnotach złożonych z osób w różnym wieku i zróżnicowanych społecznie – realizuje się według linii proponowanych przez Inicjatorów, zawartych w Statucie oraz w tomach nazwanych Orientamenti alle Équipes di Catechisti [Linie Orientacyjne dla Ekip Katechistów] (por. Statut, art. 2,2o); jej ostatecznym celem jest stopniowe prowadzenie wiernych do osobistej intymności z Jezusem Chrystusem i uczynienie ich aktywnymi podmiotami w Kościele i wiarygodnymi świadkami Dobrej Nowiny Zbawiciela; promuje misję ad gentes nie tylko w krajach misyjnych, ale także w tych o starożytnej tradycji chrześcijańskiej, które są dzisiaj, niestety, głęboko zsekularyzowane; jest narzędziem wtajemniczenia chrześcijańskiego dorosłych, którzy przygotowują się do przyjęcia Chrztu według norm zawartych w Ordo Initiationis Christianae Adultorum [Obrzędy Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych] (Święta Kongregacja Kultu Bożego, dnia 6 stycznia 1972r.).

Wielokrotnie i na różne sposoby, Sługa Boży Jan Paweł II podkreślał obfitość owoców ewangelicznego radykalizmu i nadzwyczajnego zapału misyjnego, które Droga Neokatechumenalna wnosi w życie wiernych świeckich, w rodziny, we wspólnoty parafialne, a także bogactwo powołań do życia kapłańskiego i zakonnego, jakie Droga wzbudza, ukazując się jako «itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych» (AAS 82 [1990] 1513-1515).

Również Ojciec Święty Benedykt XVI, zwracając się do uczestników Drogi Neokatechumenalnej 12 stycznia 2006r., stwierdził: «Wasze działanie apostolskie dąży do umiejscowienia się w sercu Kościoła, w całkowitej zgodności z jego dyrektywami i w jedności z Kościołami partykularnymi, w których będziecie działać, doceniając w pełni bogactwo charyzmatów, jakie Bóg wzbudził przez inicjatorów Drogi» (Insegnamenti di Benedetto XVI, II, 1 [2006], 58-59).

 

Dlatego też:

Po upływie pięciolecia od zatwierdzenia „ad experimentum” Statutu Drogi Neokatechumenalnej (por. Dekret Papieskiej Rady do Spraw Świeckich z 29 czerwca 2002r.);

Biorąc pod uwagę cenny wkład – potwierdzony przez licznych biskupów – jaki Droga nadal wnosi w dzieło nowej ewangelizacji, przez praktykę przyjętą i docenioną w swoim już czterdziestoletnim istnieniu w wielu Kościołach partykularnych;

Rozpatrzywszy prośbę, przekazaną do tej Dykasterii przez pana Francisco José (Kiko) Gomez Argüello, przez panią Carmen Hernández i przez księdza Mario Pezzi, członków Międzynarodowej Ekipy Odpowiedzialnej za Drogę Neokatechumenalną, o definitywne zatwierdzenie wyżej wymienionego Statutu;

Przyjąwszy przychylnie zmiany wprowadzone w redakcji Statutu;

Biorąc pod uwagę artykuły 131 i 133 § 1 i § 2, Konstytucji Apostolskiej Pastor Bonus o Kurii Rzymskiej, Papieska Rada do Spraw Świeckich

NINIEJSZYM DEKRETEM

definitywnie zatwierdza Statut Drogi Neokatechumenalnej, należycie uwierzytelniony przez tę Dykasterię i w kopii złożony w jej archiwach. W nadziei, że te normy statutowe stanowić będą stałe i pewne linie przewodnie dla życia Drogi i będą pomocą dla Pasterzy w ich ojcowskim i czujnym towarzyszeniu wspólnotom neokatechumenalnym w Kościołach partykularnych.

 

Dan w Watykanie, 11 maja 2008, w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego.

 

Stanisław Kard. Ryłko

Przewodniczący

 

+ Josef Clemens

Sekretarz


Papieska Rada do Spraw Świeckich, 1140/08/AIC-110.

 

 Skan w formacie PDFSkan Dekretu